حد مجاز ذرات نامحلول یا با انحلال پذیری ضعیف

در سنجش عوامل زیان آور شیمیایی یکی از اصطلاحاتی که باید به آن توسط شرکت ارائه دهنده خدمات بهداشت حرفه ای توجه شود شاخص PNOS می باشد . هدف کمیته تدوین حدود مجاز عوامل شیمیایی، تعیین  OEL ( حدود مجاز مواجهه شغلی ) برای کلیه موادی است که شواهدی در مورد اثرات سلامتی در غلظتهای هوابرد مشخص در محیطهای کاری داشته باشند. اگر شواهد کافی برای تعیین این حد باشد اولویت با تعیین OEL می باشد اگر شواهد ناکافی باشد این دسته مواد در گروه مواد PNOS قرار می گیرند.

ویژگی های گروه PNOS ( حد مجاز ذرات نامحلول یا با انحلال پذیری ضعیف )

کلیۀ ذرات این گروه دارای یک حد مجاز یکسان هستند مگر آنکه مطالعهها و پژوهشهای آتی، اطلاعات کافی جهت تعیین حد مجاز مواجهه مستقل برای یک ذره را ارائه نماید که در این صورت، آن ذره از لیست خارج میشود و بر اساس حد مجاز مواجهه خاص خود بررسی میشود . حد مجاز مواجهه گروه  PNOS برای موارد زیر مورداستفاده قرار میگیرد:
الف- ذره فاقد  OEL کاربردی باشد.
ب- ذره باید در آب (ترجیحاً در مایعات موجود در ریه ها) نامحلول یا انحلال پذیری کمی داشته باشد.
ج- سمیت ذره کم باشد. (سمیت سلولی و ژنتیکی نداشته باشد و به عبارت دیگر هیچگونه واکنش شیمیایی با بافت ریه نداده، پرتوهای یونساز تابش نکند، باعث حساسیت زایی ایمونولوژی نشده یا باعث اثرات سمی به جز التهاب یا مکانیسم باقی ماندن اضافه بار مواد در ریه نشود.)
مطابق با نظر  کمیته تدوین حدود مجاز عوامل شیمیایی ذراتی که از لحاظ بیولوژیکی خنثی، نامحلول یا دارای انحلال پذیری کم هستند، ممکن است دارای اثرات زیان آور باشند و توصیه میشود که غلظت ذرات قابل استنشاق ذرات هوابرد آنها در مقادیر کمتر از  3 میلی گرم بر متر مکعب  و غلظت ذرات قابل تنفس آنها کمتر از 10 میلی گرم بر متر مکعب حفظ شود تا زمانی که حدود مجاز اختصاصی برای آنها تعیین شود.